با بدترين صورت به مجازات قتل ، بريدن دست و پا و مثله‌كردن مىرساندند . با انقراض دولت بنى اميه و برپايى دولت بنى عباس ، سختىها و مرارت‌هاى زائران كربلا ، آغاز گشت . چون بنىعباس ، تعرض و دست درازى به حائر مقدس را قانونى نمودند و نخستين كسانى بودند كه اين بدعت را گذاشتند ؛ چنان‌كه پس از اين ، مورد بحث و بررسى ما قرار خواهد گرفت . ويرانى حائر ، نخستين بار در آغاز خلافت منصور دوانيقى اولين كسى كه از بنىعباس ، بدعت دست درازى به حائر مقدس را پايه‌گذارى كرد ، منصور دوانيقى بود . او در رأس همهء كسانى است كه به حريم حائر مقدس و قبر مطهر تجاوز كرده‌اند . وقتى قدرت و دولت بنىعباس ، مستقر شد و آنها توانستند ، جنبش‌هاى داخلى را سركوب و دشمنان اموى خود را قلع و قمع نمايند ؛ اندك اندك دشمنى خود با آل ابوطالب ( عليهم السلام ) و پيروانشان را آشكار ساختند ؛ همان دشمنى كه در آغاز كار و در روزگار سفّاح ( مؤسّس دولت بنىعباس ) پوشيده و پنهان بود . روى كار آمدن منصور ، بعد از برادرش و با زشتكارى معروف و مشهورى كه در حق مردان برجسته و سرشناس از نسل امام حسن ( ع ) روا داشت و آنان را با كشتار بىرحمانه ، نيست و نابود كرد ، اين دشمنى علنى شد و شدت يافت ؛ آن هم به منظور رهايى از بيعتى كه براى محمد ، پسر عبدالله ، پسر حسن مثنّى ؛ ملقّب به « نفس زكيّه » برگردن داشت . پس از اين ، تجاوز و دست‌درازى او از حريم زنده‌ها گذشت و به مردگان ، سرايت نمود . به همين جهت بغض و كينه وى ، نسبت به سادات علوى و مفاخر و آثار ايشان ، او را بر آن داشت تا به قبر مطهّر امام حسين ( ع ) ، دست‌درازى نمايد :